گروه فرهنگی «سراج24»: آثاری در جشنواره سی و چهارم فیلم فجر حضور دارند که شکی گسترده از عنوان فجر بر آن ها می توان داشت، چرا که گویی فضای جشنواره و اصولا سینما را زمینه ای برای ابراز احساسات غرض ورزانه و همراستا با نگره ای کینه ورزانه با ابعاد تاسف برانگیزی از بی اخلاقی های رایج در سینما می دانند و از این رو شاهد انواع دیالوگ ها و برجستگی نشانه هایی دور از نگره سینمایی نزد این گونه فیلمسازان هستیم.
برای نمونه در راستای نگاهی همراه با دامنه سیاست در آثار اکران شده جشنواره فجر باید از فیلم «سینما نیمکت» نمونه آورد که محمدرحمانیان نام آشنا را به عنوان نویسنده و کارگردان دارد. همان فردی که در فتنه 88 به همراه همسر بازیگرش، مهتاب نصیرپور در صحنه حضور داشت و در این سال ها با نگارش نمایشنامه بحث برانگیز و توقیف شده «روز حسین»، همکاری با جعفر پناهی، فیلمساز بازداشتی و یا بیان گفته هایی درباره ممیزی برای اهالی هنر آشنا است.
رحمانیان که چند سالی را هم در کانادا سر کرده بود در دولت یازدهم و با گشایش شرایط کار برای افرادی مساله دار به ایران عزیمت کرد و نویسندگی و کارگردانی چند اثر تئاتری را به عهده گرفت تا این که اولین پروژه سینمایی اش٬ بی سر و صدا به تولید رسید و پس از عدم انتخاب در بخش آثار «نگاه نو»، انتقادات آتشین وی را در برابر هیات انتخاب در بر داشت.
اما رونمایی فیلم «سینما نیمکت» که در واقع نمایشنامه خوانی بر پرده تصویر و همراه با ضعف های بسیاری است، لایه های ظریف و تازه ای از این فیلمساز را در مقام تمسخر جریانی خاص عیان کرد، چنان که در لابه لای نمایش آثار سینمایی مطرح تاریخ سینما مانند «پدر خوانده»، «دیوانه از قفس پرید» و «آواز در باران» شاهد متلک گویی های نویسنده و کارگردان نسبت به مقولاتی مانند رابطه افراد در جامعه، نقش زن در ایران و کنایه های تنگنای زندگی در این مملکت رسیده و شاهد انتقاد از یک جریان سیاسی به نفع جریانی به ظاهر آزادی خواهانه! می شویم. چنان که در خفقان نمایان شده از سوی فیلمساز که با زیرکی در شهری خیالی چون عشق آباد روی می دهد، شاهد این هستیم که گروه 4 نفره مجری نمایش ها در برابر گروهی شیاد به سرکردگی مردی گوژپشت قرار می گیرند که عنوان می کند برای اجرای نمایش ها باید تائید و مهر انگشتری وی در فیلمنامه ها حک شود!
در این ارتباط نوع اجرا و چهره پردازی و بازی ها کاملا در القای تمسخر جریان نظارتی حکومت صورت یافته و نوعی دهن کجی از سوی سازنده نسبت به هنجارها و وضع قوانین شرعی و عرفی در جامعه رخ می دهد. از این گونه کنایه ها و نیش های گزنده به وفور می توان در فیلم «سینما نیمکت» یافت که در زیر موضوع عاشقانه و نوستالژیک زنده باد سینما! در لایه هایی زیرین بیان می شود و حیرت از این می گردد که با چه نگاهی این گونه آثار در جشنواره ای با عنوان فجر پذیرفته شدند و چگونه این فیلم ها می توانند رنگ اکران به خود بگیرند؟!
